tradukoj: be de en es fr nl pl pt ru

^*konjunkci/o

^*konjunkcio

1.

Senfleksia vorto uzata por kunigi vortojn, propoziciojn aŭ frazojn.

2.

[1] Logika operacio, kiu al du propozicioj asocias la propozicion, kiu estas vera, se kaj nur se ambaŭ estas veraj; rezulto de tiu operacio: la konjunkcion de P kaj Q oni foje signas per P∧Q (legu: po kaj kuo).

vertabelo de konjunkcio

Rim.: Pli esperanteca, tradicia kaj nemalkohera termino estas kajo. La uzo de la vorto konjunkcio por nomi nur unu ligilon^1.b sekvas mistradicion latinidan, kaj estas logike difekta en lingvoj, kiuj per la sama nomo signas la pli ĝeneralan koncepton gramatikan (kaj Esperanto estas tia lingvo, ĉar la gramatika senco de la vorto konjunkcio estas por ĝi fundamenta ― dum la uzo por nomi logikan operacion, tute freŝdata: PIV1 ĝin ne konas). Ekz-e „kaj“, „aŭ“, „se“ estas konjunkcioj¹ ― sed ial (kial?!) nur „kaj“ estas konjunkcio². Kiel pruvis diskuto en soc.culture.esperanto, iuj latinidlingvaj esperantistoj efektive konfuzas la sencon fundamentan kun la speciala senco matematika. [Sergio Pokrovskij]

kunordiga konjunkcio

Konjunkcio, kiu kunigas samfunkciajn elementojn, ekzemple kaj, sed, aŭ kc.

subordiga konjunkcio

Konjunkcio, kiu dependigas unu propozicion de alia, ekzemple ke, kvankam, se kc.

disiga konjunkcio

Kunordiga konjunkcio, esprimanta tian rilaton inter la kunigataj partoj, ke eblas ilia disigo aŭ alternado; ekzemple aŭ...aŭ, jen...jen.

kontraŭmeta konjunkcio

Kunordiga konjunkcio, interliganta tiajn partojn, kiuj aperas kiel kontraŭoj; ekzemple sed, tamen.

korelativaj konjunkcioj

Paraj konjunkcioj; ekzemple ju ... des, nek ... nek.