*nu

*nu  

1.  
Interjekcio servanta por kuraĝigi aŭ atentigi pri io sekvanta: nu, iru rapide; nu, aŭskultu la finon ; nu, ĉu vi estas preta?
2.  
Konjunkcio servanta por enkonduki novan fakton kaj speciale la duan propozicion de silogismo: ĉiuj homoj devas morti, nu, Sokrato estas homo, do Sokrato devas morti; nu, ni devas konstati, ke malgraŭ niaj klopodoj la propono estis malakceptita.
Rim.: Rilate al la interjekcia senco oni povas sekvigi senpere la vorton nu per krisigno (!) aŭ tripunkto (...), por pli bone distingi ĝin de la konjunkcia senco.
angle:
well
beloruse:
ну
ĉeĥe:
no, inu bodejť, nu, nuže
finne:
no, -han, -hän ~, aŭskultu la finon: kuunteles nyt loppuun
france:
1. eh bien 2. or
germane:
nun
hispane:
1. eh bien 2. ahora bien
hungare:
1. na 2. nos, hát
nederlande:
nu, wel, welnu
portugale:
ora
ruse:
ну
slovake:
musíme konštatovať, nuž
svede:
nå, nåväl
tokipone:
a

administraj notoj

~: Mankas dua fontindiko.
~: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.