* forĝ/i PV

* forĝi

(tr)
1.
TEK Prilabori metalon per fajro kaj martelo, precipe feron kaj ŝtalon: forĝi kradon, hufferon.
2.
(figure) Pene formi: ĉiu kreas sian forton, ĉiu forĝas sian sortonPrV ; forĝi vortonZ . la malfeliĉo forĝas la karakteron.
angle:
forge
beloruse:
каваць
france:
forger
germane:
schmieden
hispane:
forjar
hungare:
kovácsol
nederlande:
smeden
portugale:
forjar, bater (ferro)
ruse:
ковать

forĝejo

Loko ekipita por forĝado: li konstruis por si forĝejon proksime al la maro, sed longdistance for de Borg [1].
1. -, trad. B. Ragnarsson: Sagao de Egil, 2011
beloruse:
кузьня
france:
forge

forĝisto

Metiisto kiu forĝas metalajn aĵojn: la maljuna forĝisto batis la ambosorandon per gvidmarteleto [2].
2. Mo Yan, trad. Vejdo: Travidebla Ruĝa Rafano, 2012
beloruse:
каваль
france:
ferronnier, forgeron
hispane:
herrero

al forĝi  

(tr)
1.
Fiksi al io per forĝado: al forĝi maningon al sabro.
2.  
(figure) Senmovigi ĉe iu loko, daŭre restigi: la malsano al forĝas lin al la litoZ , al la ĉambro; pro surprizo li restis kvazaŭ al forĝita sur sia loko; diversaj monaj aferoj al forĝis lin al la urbo; al forĝi sian rigardon al aŭ sur ion aŭ iunZ ; al forĝi al si la rigardon de la publikoZ . VD:alglui, alkateni, fiksi, firmigi.
beloruse:
прыкаваць
france:
2. attacher (à), clouer (à) (immobiliser), immobiliser
germane:
2. anketten, fesseln
hungare:
1. rákovácsol 2. odaköt (átv.), odaszegez (átv.)
nederlande:
vastsmeden
ruse:
приковать

kun forĝi

(tr)
1.
Kunigi per forĝado.
2.  
(figure) Firme kaj daŭre kunigi: kun forĝi sin al amikoZ VD:alglui, alligi.
beloruse:
скаваць
germane:
zusammenschmieden
hungare:
összekovácsol
nederlande:
samensmeden
ruse:
сковать

administraj notoj

~i: Mankas verkindiko en fonto.
al~i: Mankas verkindiko en fonto.
kun~i: Mankas verkindiko en fonto.