*alud/i

*aludi  

(x)
Nerekte paroli pri iu aŭ io, elvokante la ideon, sed ne citante la vorton: la ministro aludis la ĵusajn packontraktojn; mi tute ne intencis aludi vin, al vi; la participa finaĵo „ot“ aludas estontecon pli ĝuste ol deviĝecon; ĉi tiu fezo kaj nezorge ligita kravato aludis la liberecon de la kampara vivoB ; donas signojn per la okulo, aludas per siaj piedoj [1]; por saĝulo sufiĉas aludoPrV ; la muziko ŝajnas al mi aludo al iu senlima, ie ekzistanta feliĉoB ; en ŝerco kaj ludo ofte sidas aludoPrV . VD:kovri 6.
angle:
allude
beloruse:
намякаць
bretone:
damvenegiñ
ĉeĥe:
dotknout se v řeči, nadhodit v řeči, napovědět, narazit v řeči, naznačit, zmínit se
france:
faire allusion (à), évoquer
germane:
anspielen (auf), andeuten
hebree:
לִרְמוֹז
hispane:
aludir, insinuar
hungare:
céloz rá
itale:
alludere
nederlande:
zinspelen, alluderen, allusie maken
pole:
napomknąć, robić aluzję, wzmiankować
portugale:
aludir, fazer alusão a, reportar-se a
ruse:
намекать, намекнуть
slovake:
narážať, naznačiť

administraj notoj

~i: Mankas verkindiko en fonto.