2imperativ/o

imperativo

1.
GRA Gramatika modo, per kiu multaj lingvoj esprimas la ordonon en sendependa propozicio (ekz.: venu! , ne faru tion! ); la imperativo tradukiĝas en Esperanto per la u-modo, kiu estas pli larĝsenca kaj esprimas ĝenerale deziron aŭ volon en sendependaj aŭ dependaj propozicioj. VD:subjunktivo, volitivo.
2.
(figure) Ordona, nepra formulo de morala devo: la imperativo de la konscienco.
angle:
1. imperative 2. imperative
beloruse:
1. загадны лад 2. імпэратыў, загад
ĉeĥe:
 imperativ, rozkazovací způsob
france:
 impératif (subst.)
germane:
1. Imperativ, Befehlsform 2. Imperativ
hispane:
1. imperativo
hungare:
1. felszólító mód, imperativus 2. belső erkölcsi parancs
katalune:
 imperatiu (subst.)
nederlande:
1. imperatief, gebiedende wijs 2. imperatief
perse:
1. وجه امری 2. ضرورت
portugale:
1. imperativo (gramática) 2. imperativo (subst.)
ruse:
1. повелительное наклонение 2. императив, веление
slovake:
 imperatív, rozkazovací spôsob
ukraine:
 наказовий спосіб, імператив

imperativa

1.
Rilata al la gramatika imperativo: imperativa modo, formo.
2.
Nepre trudanta, deviganta: imperativa ordono, devo; imperativa mandato. VD:nepra, absoluta.
angle:
1. imperative 2. imperative
beloruse:
 імпэратыўны, загадны
ĉeĥe:
 imperativní, rozkazovací
france:
 impératif (adj.)
germane:
 imperativ
katalune:
 imperatiu (adj.)
nederlande:
 gebiedend
perse:
1. امری 2. ناگزیر، اجباری، لازم‌الاجرا
portugale:
 imperativo (adj.)
ruse:
 императивный, повелительный
slovake:
 rozkazovací
ukraine:
 наказовий, імперативний

administraj notoj

~o: Mankas fontindiko.
~o: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.
~a: Mankas fontindiko.
~a: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.