volitiv/o

volitivo

GRALIN Verba modalo, per kiu iuj lingvoj esprimas ĝeneralan ideon de volo, ne indikante celecon, deziron, volon, ordonon aŭ peton (u-modalo): la esperanta volitivo respondas jen al la imperativo jen al la subjunktivo de la okcidenteŭropaj lingvoj laŭ tio, ĉu ĝi estas en ĉefa aŭ dependa propozicio; ĝi finiĝas per -u.
ĉeĥe:
 způsob rozkazovací a přací
france:
 volitif
germane:
 Volitiv
hispane:
 volitivo
katalune:
 volitiu
nederlande:
 volitief
portugale:
 volitivo
ruse:
 волевое наклонение
slovake:
 spôsob vyjadrujúci chcenie a rozkaz
ukraine:
 наказовий спосіб

administraj notoj

~o: Mankas fontindiko.
~o: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.