*oficir/o PV

*oficiro  

1.  
MIL Ĝenerala nomo de ĉiuj armeaj estroj, ekde subleŭtenanto, ĝis marŝalogeneralo.
2.  
Tiu, kiu havas, en ordeno, rangon mezan inter kavaliro kaj komandoro.
angle:
1. officer
beloruse:
1. афіцэр
bulgare:
1. офицер
ĉeĥe:
důstojník, oficír
france:
1. officier (militaire) 2. officier (grade honorifique)
germane:
1. Offizier
hebree:
1. קצין
hungare:
1. katonatiszt
itale:
1. ufficiale (mil.)
nederlande:
1. officier
perse:
1. افسر
portugale:
1. oficial
ruse:
1. офицер
slovake:
dôstojník
svede:
1. officer

suboficiro  

MIL Ĝenerala nomo de ĉiuj armeaj estroj, ekde serĝento ĝis ekskluzive subleŭtenanto: post ioma interkonsiliĝo li revenis kaj parolis kun la alkurintaj suboficiroj gestante al la oriento [1].
Rim.: En kelkaj armeoj, kaporalo estas jam suboficira rango (ekz. en Svisio). [Antonio Codazzi]
1. J. Francis: La Granda Kaldrono, 1978
angle:
non-commissioned officer
beloruse:
унтэр-афіцэр, прапаршчык
ĉeĥe:
poddůstojník
france:
sous-officier
germane:
Unteroffizier
hebree:
מש"ק, נגד (בצבא)
hungare:
tiszthelyettes, altiszt
itale:
sottufficiale
nederlande:
onderofficier
perse:
درجه‌دار
portugale:
suboficial
ruse:
унтер-офицер, прапорщик
slovake:
poddôstojník
svede:
underofficer

administraj notoj

~o: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.