*nuanc/o

*nuanco

1.
Delikata apenaŭ sentebla diferenco inter gradoj kaj kombinoj de iu koloro: la nuanco de la granata ruĝo estas malhela.
2.
(figure) Delikata diferenco inter samspecaj aferoj: nuanco de stilo, de sento; tio estus nur nuanco, sed tiaj nuancoj ofte estas gravaj en la vivo; ĉiuj nuancoj de la homa penso kaj sento povas esti esprimitaj en ĝi (en Esperanto) en la plej bona maniero [1].
angle:
 nuance 1. shade
beloruse:
 нюанс, адценьне
ĉeĥe:
 jemný rozdíl, nuance, nádech, odstín, přídech, slabý náznak
france:
 nuance
germane:
 Nuance
hispane:
 matiz
hungare:
 árnyalat, nüansz
nederlande:
 nuance, schakering
pole:
 niuans 1. odcień
portugale:
 nuança
ruse:
1. оттенок 2. оттенок, нюанс
slovake:
 nuansa, odtieň, sfarbenie
svede:
 nyans
tibete:
 ཚོན་
ukraine:
 відтінок, нюанс

nuanciZ

(tr)
Meti nuancojn en ion, delikate gradigi: nuanci sian stilon, siajn riproĉojn; la ĉielo nuanciĝis de mil diversaj koloroj.
angle:
 to nuance, gradate
beloruse:
 нюансаваць
ĉeĥe:
 nuancovat, odstínit
france:
 nuancer
germane:
 nuancieren
hispane:
 matizar
hungare:
 árnyal
nederlande:
 nuanceren
pole:
 niuansować, wprowadzać niuanse, pokazywać niuanse
portugale:
 nuançar
ruse:
 нюансировать
slovake:
 nuansovať, odtieňovať
svede:
 nyansera

administraj notoj

~i: Mankas dua fontindiko.
~i: Mankas verkindiko en fonto.