*rust/o

*rusto

KEM Brunruĝa fera oksido, kiu kovras per maldika tavolo la feron aŭ ŝtalon troviĝantan en malseka aero: ne provizu al vi trezorojn sur la tero, kie tineo kaj rusto konsumas [1]; ŝlosilo uzata ruston ne konas PrV .
1. La Nova Testamento, S. Mateo 6:19
angle:
 rust
beloruse:
 іржа
ĉeĥe:
 rez (na kovu)
france:
 rouille ŝlosilo uzata ~on ne konas: pierre qui roule n'amasse pas mousse.
germane:
 Rost
hispane:
 óxido
hungare:
 rozsda
nederlande:
 roest
portugale:
 ferrugem
ruse:
 ржавчина
slovake:
 hrdza
svede:
 rost
tibete:
 བཙའ་

rusta

Kovrita de rusto: ŝi eltiris el la poŝo la pezan kaj rustan ŝlosilon Marta ; la plugilo alportadis de tempo al tempo pecojn da rusta fero, sed estis malfacile rekoni, por kio ĝi servis BdV .
beloruse:
 іржавы
france:
 rouillé
germane:
 rostig
ukraine:
 іржавий, рідше ржавий

rusti

(ntr)
Rustiĝi: se li mortos, la tranĉilo rustos de la flanko, kien li foriris [2]; Otto fiere elŝarĝas el la senfundaj poŝoj rustintajn pistolojn Metrop ; rustintaj relsurfacoj [3].
beloruse:
 іржавець, заржавець, саржавець
ĉeĥe:
 rezavět
france:
 rouiller
hispane:
 oxidar
slovake:
 hrdzavieť
svede:
 rosta

rustiĝi

(ntr)
1.
Kovriĝi per rusto: ĉiu infano scias, ke latuno ne rustiĝas [4].
2.
(figure) Velki, malvigliĝi, ne plu bone funkcii: malnova amo, kiel oni diras, ne rustiĝas [5].
angle:
1. rust
beloruse:
 іржавець, заржавець, саржавець
france:
1. se rouiller 2. se faire vieux, s'encrouter
germane:
1. rosten
hispane:
1. oxidar se (reflexivo)
hungare:
1. rozsdásodik
nederlande:
1. roesten
ruse:
1. ржаветь, заржаветь
svede:
1. rosta

administraj notoj