2opozici/o PV

opozicio

1.
POL Tuto de tiuj homoj, de tiuj grupoj aŭ partioj, kiuj kontraŭas la politikon de registaro, de estraro: la registaro prezentis relative bonan leĝoprojekton de impostado kaj serĉis kompromison kun la opozicio por reformi la leĝan pensi-asekuron [1].
2.
POL Kontraŭstaro al la politiko de la registaro aŭ al la direktado de partiestraro: la opozicio de la altranguloj, tre forta antaŭ kelke da monatoj, hodiaŭ eksilentis kaj cedis la lokon al senlima humileco Far1 ; ili komencas opozician agadon kontraŭ miaj farojZ ; senopozicie akceptita propono.
3.
Rekta kontraŭeco, videbla kontrasto de du malsamaj elementoj.
a)
FON Kontrasto inter du fonemoj pro malsama sona trajto: la opozicio /i-u/ dependas de antaŭeco kaj rondeco [2].
1. S. Maul: Monato, Germanio
2. J. Wells: Lingvistikaj aspektoj de Esperanto, 1989
angle:
opposition
beloruse:
апазіцыя
france:
opposition
germane:
Opposition
hungare:
ellenzék, oppozíció
nederlande:
oppositie, tegenstand
pole:
opór, opozycja, przeciwstawienie
portugale:
oposição
rumane:
opunere, opoziţie
ruse:
оппозиция

opozicii

(x)
1.
Agi kiel opozicio: opozicii la principojn, al la principoj de la partio.
2.
Kontraŭstari, oponi.
angle:
oppose
beloruse:
1. быць у апазіцыі 2. працівіцца, супрацьстаяць
ĉeĥe:
být v opozici, odmlouvat, odporovat, oponovat, vzepřít se
france:
s'opposer (politique)
germane:
1. opponieren 2. in Opposition stehen
hungare:
1. ellenez, ellenzékben van 2. ellenáll
nederlande:
oppositie voeren
pole:
być w opozycji do czegoś
portugale:
opor-se
rumane:
fii în opoziție cu ceva
ruse:
1. быть в оппозиции 2. противиться, противодейство вать
slovake:
byť v opozícii, odporovať, oponovať

administraj notoj

~o: Mankas verkindiko en fonto.
~i: Mankas dua fontindiko.
~i: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.