hiat/o

hiato

1.
FON Senpera sinsekvo de vokaloj, konsiderata en iuj lingvoj malagrabla por la orelo, ekz-e „la arbo“, „amata infano“, „apelacii“, „hiato“: „Koreio“ havas duoblan hiaton „e-i-o“, malfacile aŭdeblan kaj prononceblan [1].
2.
SCI Breĉo en relative kontinua fenomeno (geologia tavoliĝo, klimata evoluo k.a.): kvankam la hiato inter la antaŭmilitaj kaj la intermilitaj skoloj estas granda, tamen estas ĝuste konsideri la slavan skolon ligomembro EeP .
1. Monato, Yamasaki Seikô: Landnomoj: homaj frenezigiloj, 2003
angle:
 hiatus
ĉeĥe:
 hiát, průzev
france:
 hiatus (phon.)
germane:
1. Hiat 2. Hiatus
greke:
 χασμωδία φωνηέντων
hispane:
 hiato
itale:
 iato
nederlande:
 hiaat
pole:
 rozziew
portugale:
 hiato
ruse:
 гиатус, стык гласных, зияние
slovake:
 hiát
ukraine:
 гіатус, зіяння, збіг голосних, стратиграфічна перерва

administraj notoj