Epikur/oZ PV

Epikuro

PERS Greklingve: Ἑπίκουρος, 341-270 a.K., greka filozofo.
angle:
 Epicure
beloruse:
 Эпікур
ĉeĥe:
 Epikuros
france:
 Épicure
germane:
 Epikur
hungare:
 Epikurosz
malnovgreke:
Ἑπίκουρος
nederlande:
 Epicurus
pole:
 Epikur
portugale:
 Epicuro
ruse:
 Эпикур
slovake:
 Epikúros
ukraine:
 Епікур

epikura

Rilatanta la doktrinon de Epikuro.
angle:
 epicurean
beloruse:
 эпікурэйскі
france:
 épicurien (adj.)
germane:
 epikureisch
hungare:
 epikureus, epikuroszi
nederlande:
 epicurisch
pole:
 epikurejski
portugale:
 de Epicuro
ruse:
 эпикурейский

epikurano

1.
Adepto de epikurismo.
2.
Ŝatanto de plezuroj, de facila vivo: malseveraj vizaĝoj de Epikuranoj, vizaĝoj gajaj kaj viglaj [1]. VD:hedonisto, sibarito
1. Uladzimir Arloŭ, trad. Z. Lapcionak: Tempo de Pesto, 2005
angle:
 epicure, epicurean
beloruse:
 эпікурэец
france:
 épicurien (subst.)
germane:
 Epikureer
hungare:
 epikureus, epikureista
pole:
 epikurejczyk
portugale:
 epicurista
ruse:
 эпикуреец

epikurismo

1.
FIL Doktrino de Epikuro, ke feliĉo konsistas en sendezireco.
2.
Doktrino false atribuita al Epikuro, ke la feliĉo estas ĝui la voluptojn de la vivo; ŝatado de nuraj korpaj ĝuoj.
angle:
1. Epicureanism 2. epicureanism, epicurism
beloruse:
 эпікурэізм, эпікурэйства
france:
 épicurisme
germane:
1. Epikurismus 2. Epikurismus, Genusssucht
hungare:
 epikureizmus
nederlande:
 epicurisme
pole:
1. epikureizm
portugale:
 epicurismo
ruse:
 эпикуреизм, эпикурейство

administraj notoj