lisp/i PIV1

lispi

(ntr)
Elparoli nenormale siblajn konsonantojn kiel s, ŝ, ĵ (ekz. th anst. s, z anst. ĵ, s anst. ŝ): Aristotelo lispis kaj li estis balbutanto [1].
1. Vikipedio, artikolo Aristotelo
beloruse:
 шапяляць, шапялявіць
ĉeĥe:
 šišlat, špatně vyslovovat sykavky
france:
 zézayer
germane:
 lispeln
pole:
 seplenić
rumane:
 sâsâi
ruse:
 шепеля́вить
slovake:
 šušlať
ukraine:
 шепелявити, сюсюкати

lispo

Ago lispi: ŝi parolis per mallaŭta vigla voĉo, kun stranga lispo en la prononco [2].
2. A. Conan Doyle trad. W. Auld: La ĉashundo de la Baskerviloj, p. 72
beloruse:
 шапялянне, шапялявасьць
france:
 zézaiement
pole:
 seplenienie

administraj notoj