1gerundi/o

gerundio

GRA
1.
Verba formo en iuj lingvoj (latina, rusa, angla, franca...), havanta sencon de verba substantivo aŭ aktiva participo (plejofte participa): la latina gerundio estas speco de deklinaciebla infinitivo.
2.
(evitinde) PV Adverba participo: en la frazo „aŭdinte tian mensogon, li ekstaris“ la vorto „aŭdinte“ estas gerundio.
angle:
1. gerund 2. adverbial participle
beloruse:
1. герундый, дзеепрыслоўе
ĉeĥe:
 gerundium
france:
1. gérondif
germane:
1. Gerundium, Gerundivum
hispane:
 gerundio
hungare:
1. gerundium
katalune:
1. gerundi 2. participi adverbial
nederlande:
1. gerundium
portugale:
 gerúndio
ruse:
1. герундий, деепричастие
slovake:
 prechodník
ukraine:
 ґерундій, дієприслівник

administraj notoj

~o: Mankas dua fontindiko.
~o: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.